Στεφανάκι Αλθαίας

52.00

Το στεφάνι ήταν φτιαγμένο από άνθη αχλαδιάς. Όταν ένα σπίτι είχε γάμο και χαρά, το στεφάνι της Αλθαίας έμπαινε πρώτα στην πόρτα. Τα άνθη και τα αρώματά του έφερναν χαρά και ευτυχία στη νύφη που παντρευόταν.
   Η Αλθαία ήταν για τις μάγισσες η νύφη της χαράς. Ο μύθος λέει, πως όταν η Αλθαία ήταν δεκαέξι χρόνων, όμορφη και δροσερή κοπέλα, ερωτεύτηκε έναν νέο, τον Αριο που της χάρισε τον κόσμο όλο.
   Παντρεύτηκαν και έζησαν μια ζωή πολύ ευτυχισμένη. Στον τόπο τους άνθιζαν οι αχλαδιές που έκαναν ζουμερά και νόστιμα αχλάδια. Κι οι αχλαδιές ήταν πολύ αγαπημένος καρπός για αυτήν. Η Αλθαία ως νύφη, φόρεσε στο κεφάλι στεφάνι από άνθη αχλαδιάς. Και κάθε φορά που γευόταν τους καρπούς αυτούς, γεννούσε κι ένα παιδί όμορφο και στρουμπουλό, γεμάτο υγεία. Η Αλθαία και ο Αριος έκαναν παιδιά και εγγόνια κι έζησαν μέχρι τα βαθειά γεράματα, χωρίς κανένα σύννεφο ποτέ να σκιάσει την ευτυχία τους. Όταν οι μάγισσες παντρεύονταν, για να έχουν μια ευτυχισμένη ζωή σαν της Αλθαίας, κρέμαγαν στην πόρτα του σπιτιού τους το στεφάνι της, και τότε άρχιζαν οι προετοιμασίες του υμεναίου. Την ώρα που το τοποθετούσαν, το έραιναν με εσθίρ και έλεγαν:
   «Αλθαία! Τα άνθη που αγαπάς βάζω στην πόρτα μου, κι εσύ δώσε στο γάμο μου χαρά και ευτυχία. Η ζωή μου να μοσχοβολήσει, όπως μοσχοβολάει το εσθίρ στα άνθη. Η τύχη σου Αλθαία να είναι και δικιά μου. Όπως σ’ αγάπησε εσένα ο άντρας σου, έτσι να μ’ αγαπήσει και μένα ο δικός μου. Όπως αγαπούσες και σεβόσουν εσύ τον άντρα σου, έτσι να έχω τη δύναμη να αγαπήσω και να σέβομαι κι εγώ τον άντρα μου. Όπως έκανες εσύ γερά και πρόσχαρα παιδιά, έτσι να κάνω κι εγώ».
   Όταν η τελετή του γάμου τελείωνε και η νύφη γύριζε σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βάλει τα στεφάνια της μαζί με τα φιτίλια των γαμήλιων κεριών της πάνω στο στεφάνι της Αλθαίας και να τα φυλάξει ευλαβικά. Η Αλθαία θα προστάτευε το γάμο της και θα της χάριζε μια ευτυχισμένη ζωή και οικογένεια.

Κατηγορία:

Περιγραφή

Το στεφάνι ήταν φτιαγμένο από άνθη αχλαδιάς. Όταν ένα σπίτι είχε γάμο και χαρά, το στεφάνι της Αλθαίας έμπαινε πρώτα στην πόρτα. Τα άνθη και τα αρώματά του έφερναν χαρά και ευτυχία στη νύφη που παντρευόταν.
   Η Αλθαία ήταν για τις μάγισσες η νύφη της χαράς. Ο μύθος λέει, πως όταν η Αλθαία ήταν δεκαέξι χρόνων, όμορφη και δροσερή κοπέλα, ερωτεύτηκε έναν νέο, τον Αριο που της χάρισε τον κόσμο όλο.
   Παντρεύτηκαν και έζησαν μια ζωή πολύ ευτυχισμένη. Στον τόπο τους άνθιζαν οι αχλαδιές που έκαναν ζουμερά και νόστιμα αχλάδια. Κι οι αχλαδιές ήταν πολύ αγαπημένος καρπός για αυτήν. Η Αλθαία ως νύφη, φόρεσε στο κεφάλι στεφάνι από άνθη αχλαδιάς. Και κάθε φορά που γευόταν τους καρπούς αυτούς, γεννούσε κι ένα παιδί όμορφο και στρουμπουλό, γεμάτο υγεία. Η Αλθαία και ο Αριος έκαναν παιδιά και εγγόνια κι έζησαν μέχρι τα βαθειά γεράματα, χωρίς κανένα σύννεφο ποτέ να σκιάσει την ευτυχία τους. Όταν οι μάγισσες παντρεύονταν, για να έχουν μια ευτυχισμένη ζωή σαν της Αλθαίας, κρέμαγαν στην πόρτα του σπιτιού τους το στεφάνι της, και τότε άρχιζαν οι προετοιμασίες του υμεναίου. Την ώρα που το τοποθετούσαν, το έραιναν με εσθίρ και έλεγαν:
   «Αλθαία! Τα άνθη που αγαπάς βάζω στην πόρτα μου, κι εσύ δώσε στο γάμο μου χαρά και ευτυχία. Η ζωή μου να μοσχοβολήσει, όπως μοσχοβολάει το εσθίρ στα άνθη. Η τύχη σου Αλθαία να είναι και δικιά μου. Όπως σ’ αγάπησε εσένα ο άντρας σου, έτσι να μ’ αγαπήσει και μένα ο δικός μου. Όπως αγαπούσες και σεβόσουν εσύ τον άντρα σου, έτσι να έχω τη δύναμη να αγαπήσω και να σέβομαι κι εγώ τον άντρα μου. Όπως έκανες εσύ γερά και πρόσχαρα παιδιά, έτσι να κάνω κι εγώ».
   Όταν η τελετή του γάμου τελείωνε και η νύφη γύριζε σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βάλει τα στεφάνια της μαζί με τα φιτίλια των γαμήλιων κεριών της πάνω στο στεφάνι της Αλθαίας και να τα φυλάξει ευλαβικά. Η Αλθαία θα προστάτευε το γάμο της και θα της χάριζε μια ευτυχισμένη ζωή και οικογένεια.